Een pluisje dat de westenwind probeert te overtuigen van zijn waarde, een zalm die geen oog heeft voor het verschil tussen zandkorrels, en een net dat vooral tegen meeuwen lijkt te zijn. Het klinkt absurd, en dat is het ook. In Dát bedoel ik, zei de zalm gaan allerlei voorwerpen, dieren en een paar mensen met elkaar in gesprek over belangrijke filosofische vraagstukken. Wat zo bijzonder is: de mens is altijd aanwezig, maar bijna nooit centraal. Zo zegt een eenzame straatsteen: “En van steen kunnen ze mooie beeldhouwwerken maken.” Een mooie reflectie op hoe wij mensen onszelf vaak als middelpunt van het universum zien.

Joke van Leeuwen, een titaan van de Nederlandse (kinder)literatuur, schreef dit boek voor de Maand van de Filosofie 2023. Filosofisch is het zeker: van machtsverhoudingen tot het ontstaan van intelligentie en het vormen van meningen, alles komt voorbij in haar typisch hilarische maar doordringende stijl. Het boek is kort, maar ontzettend krachtig, net zoals de kleine, waardevolle dingen waar de gesprekken over gaan.

Zelf las ik Dát bedoel ik, zei de zalm in één dag uit. Het gesprek dat mij het meest trok, was dat tussen de kampioen en het pluisje aan het begin van het boek. Het pluisje confronteert de kampioen met het idee dat er misschien iemand beter is die nooit de kans heeft gekregen om mee te doen aan een kampioenschap. Een kleine maar waardevolle illustratie van kansongelijkheid in de samenleving, en hoe je daar mee om kunt gaan.

Dát bedoel ik, zei de zalm is een aanrader om te lezen, maar vooral om over te praten, met kinderen én volwassenen. Het laat je nadenken over kleine dingen met grote betekenis, en dat maakt het juist zo bijzonder.