Toen ik dit boek in de bieb zag, trokken de eenvoud van de kaft en de titel me meteen naar binnen. In een wereld vol ruis en verwachtingen, raakte mij hoe dit verhaal gevoelens niet groter maakt dan ze zijn, maar ze wel een plek geeft.

Dit boek geeft je tools aan om te begrijpen wat er in je leeft, zonder oordeel of haast. Ik herkende het losbreken van oude opvattingen en sociale druk, een proces dat niet vaak netjes verliep. En nee, ik ben geen groen monstertje met een unibrow (al zou mijn zusje daar anders over denken), maar ik herkende mezelf meteen. Het meisje dat het monster helpt, liet me voelen hoe helend het is als iemand even naast je staat en ruimte geeft.

Dit boek herinnerde me eraan: vrede hoeft niet groots te zijn om krachtig te zijn. Soms begint het met iemand die naast je zit en zegt: " Je mag voelen. Je mag zijn." Soms is dat wel genoeg.

Zo indringend als de blikken op de kaft zijn, zo indringend is de inhoud van dit boek. Het vertelt over slavernij door de ogen van een onverwachte verteller, met een kijk op de wereld die confronterend en soms zelfs pijnlijk komisch is. Je leest hoe twee kinderen, die elkaars onschuld weerspiegelen, letterlijk en figuurlijk ‘ingekleurd’ worden door de wreedheid van volwassenen.

Alles klopte aan dit boek voor mij, van de illustraties tot de boodschap die de schrijver wil overbrengen. Het is een boek voor de snelle lezer, dat je nog lang na het uitlezen bijblijft met zoveel gedachten en gevoelens.

Ik ben het boek De glazenwasser van het Rijksmuseum van Astrid Sy aan het lezen. Het is een bijzonder spannend boek, waarin kunst, geschiedenis en fantasie samenkomen.

Ik ben er pas net in begonnen, maar het grijpt me nu al enorm. Freddy ontdekt dat hij een gave heeft: hij kan in de schilderijen van het Rijksmuseum duiken! Wat een avontuur! Het leuke is dat de schilderijen in het boek ook echt in het Rijksmuseum hangen. Na het lezen wil ik zeker nog een keer naar het museum; de schilderijen zullen dan vast nog meer ‘leven’ dan voor het lezen van het boek.

Pluk en Pluis, de weg terug is een bijzonder verhaal dat mij doet denken aan mijn beste vriend en vriendin. Wij hebben zo’n fijne band met elkaar, omdat we elkaar respecteren en waarderen, ondanks onze verschillen.

Zo is dat ook met Pluk en Pluis. Het maakt niet uit of je ergens sterk in bent of niet; we zijn er voor elkaar en dat vind ik waardevol. Samen kun je meer realiseren en dat zie je terug in het boek. Het leven is een avontuur en wanneer je dit samen aangaat, leer je veel van elkaar en met elkaar.

Door jezelf te blijven en in jezelf te geloven, kun je vanuit je innerlijke kracht jezelf uitdagen tot persoonlijke groei. Zo overwint Pluis zijn angst om naar buiten te gaan en er voor Pluk te zijn. Omgekeerd is Pluk dapper en brengt hij iets moois weer terug naar waar het hoort.

De fantastische bus, wat een achtbaan van een verhaal is dit. Het is niet moeilijk om de personages die op bladzijde 11 worden voorgesteld in je hart te sluiten, vooral de kleine, zieke Timo…

Jacob Martin Strid schreef dit verhaal over hoe de fantastische bus met tien wielen, vier motoren en 18.500 paardenkrachten werd gebouwd. Maar in mijn beleving zijn het vooral de 73 inwoners van Takoe, wier samenwerking tot deze geweldige uitvinding heeft geleid.

Ze hadden ook geen andere keus: met Timo die steeds zieker wordt en hun huizen die worden gesloopt, móéten ze wel op reis naar Balanka.

Dat dit boek oorspronkelijk in het Deens is uitgegeven, in Kopenhagen, zal je niet verbazen. De esthetiek is heel bijzonder en de prachtige platen dragen bij aan de absurdistische droomwereld waarin de personages leven. Realiteit en fantasie wisselen elkaar af en in dit filosofische boek zijn veel thema’s te herkennen die raken aan het huidige maatschappelijke debat.

Een tikje ingewikkeld is het soms wel, waardoor het een mooi boek is om voor te lezen en samen te ontcijferen waar het nu eigenlijk écht over gaat.