Het leven van een net-begonnen LeesLab-tutor

Geschreven door

Scot

Goedemorgen, assalamu alaikum. Ik heb de afgelopen tijd wat geoefend op mijn uitspraak en ik hoop dat ik er inmiddels wat beter in ben geworden. Zo start namelijk elke werkdag voor mij op de Al-Ghazali. Mijn collega’s zitten al in onze teamkamer, klaar voor de dag.

In mijn eerste klas op de Al-Ghazali, groep 6, starten de leerlingen met stillezen. En dat kunnen ze goed. Tenminste, meestal. De vraag naar Dog Man (een enorm visueel stimulerend boek) stijgt namelijk exponentieel en vliegt mij om de oren. Ik moet ze keer op keer met moeite teleurstellen met een “nee”. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat een groot deel van mijn rol als tutor uit nee zeggen bestaat. De leerlingen leren langzaam maar zeker hoe ze mijn nee’s kunnen incasseren. We worden er allemaal steeds beter in.

Later op dezelfde dag lees ik samen met mijn collega Eva, die ik in het bijzijn van de kinderen ‘juf’ noem, De krieps van Kevin Hassing voor aan leerlingen uit groep 4. Wanneer één van de krieps (dat zijn heel kleine beestjes) in het boek ineens huidschilfers uitkotst, raken Eva en ik helemaal van ons à propos. We moeten ineens heel erg ons best doen om niet in de lach te schieten. De kinderen kijken wat verward. We geven toe dat we een beetje schrokken van wat er op de bladzijde stond. De leerlingen snappen het niet echt. Ze zijn vooral onder de indruk van onze reactie.

Ik ben er inmiddels ook achter dat ik het liefst op een krukje zit in de klas. Niet omdat ik graag wil zitten, maar meer omdat ik de kinderen erg afleid zodra ik opsta en zij mijn daadwerkelijke lengte bewonderen. Een daadwerkelijke lengte van 1 meter 98. On-voor-stel-baar.

In mijn eerste weken ben ik om die reden lichtelijk belaagd door heel wat leerlingen. Ik zou inmiddels wel richting een ton gaan als ik voor elke “Hoe lang ben je, meester?” een euro had gekregen. Hun nieuwsgierigheid gaat soms wel ten koste van de leestijd, maar ook als tutor ben ik de beroerdste niet en zie ik het soms door de vingers.

Ik ben inmiddels al ruim een maand bezig als tutor. Ons hele team zit inmiddels te blaffen van het hoesten. Maar we slepen elkaar erdoorheen. Mede door hen, maar óók door de vele leerlingen die we dagelijks mogen helpen, is elke werkdag een heel bijzondere. En een kostbare. Maar vooral: een heel leerzame.

Terug

Je aanmelding voor de nieuwsbrief is gelukt!

Oeps! Er ging iets mis bij het aanmelden voor de nieuwsbrief.